1995

*
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ 1947 - 1950

Ο Λεμός ανήκει σε μια πληγωμένη εξουθενωμένη, ηρωική και προδομένη γενιά που πέρασε «δια πυρός και σιδήρου». Β παγκόσμιος πόλεμος, Κατοχή, εμφύλιος, διωγμοί, φυλακίσεις, εκτοπίσεις σε ξερονήσια, λογοκρισία, χαφιεδισμός, αστυνομικό κράτος, κακομοιριά, εξαθλίωση… Μια εποχή πλήρους σκοταδισμού! Αλλά και … νεανικών οραμάτων για τα από δω και μπρος.
Σ’ αυτή την αρνητική και μίζερη εποχή, όπου τέχνη, πολιτισμός, κουλτούρα ήσαν έννοιες άγνωστες και χωρίς περιεχόμενο, ο Λεμός πρωτοπορεί. Και ξεκινά από μηδενική βάση αυτοδύναμα, τον πρώτο μεταπολεμικό θεατρικό ερευνητικό και ανανεωτικό πειραματισμό και μαζί την πρώτη μεταπολεμική θεατρική αποκέντρωση, που είχε σκοπό και όραμά του την ανακάλυψη και προβολή των νέων μεταπολεμικών θεατρικών δυνάμεων, κτίζοντας για το σκοπό αυτόν θέατρο, τα «Διονύσια» στην Καλλιθέα.

Μια πρωτοπορία που δεν έχει καμιά σχέση και σύγκριση με την κατοπινή οικονομική ευδαιμονία των μετέπειτα δεκαετιών 1970-΄80-΄90 και μετά … με τις πλούσιες κρατικές οικονομικές παροχές και τις παντοειδείς ιδιωτικές χορηγίες. Βέβαια η ανακάλυψη μιας γνήσιας συγγραφικής φλέβας είναι το ίδιο σπάνια, προσπάθεια όπως η ανακάλυψη φλέβας χρυσού. Έτσι ο Λεμός περιόρισε στο ξεκίνημά του, τις αξιώσεις και τις επιλογές του σε έργα «πρωτόλεια», που όμως να στέκονται σκηνικά και οπωσδήποτε να ξεπερνούν το μέτριο από άποψη γραφής. Τους σπόρους, δηλαδή, που θα βγάλουν τα πρώτα φυντάνια που θα δημιουργήσουν και θα διαμορφώσουν από εκεί και πέρα την πορεία του νέου μεταπολεμικού ελληνικού θεάτρου. Έτσι και έγινε, όπως τελικά αποδείχτηκαι, αφού τα πρωτόλεια του Λεμού έφεραν την άνοιξη, όπως δήλωσε ο Κάρολος Κουν, ο οποίος δέχτηκε να σκηνοθετήσει τιμητικά ένα από αυτά τα πρωτόλεια, τους «Θεατρίνους» του Αλέκου Γαλανού στο «Θέατρο Διονύσια» της Καλλιθέας το 1950. Και βέβαια ανάμεσα στις θετικές ερευνητικές προσπάθειες του Λεμού είναι η ανακάλυψη και η προβολή του πρύτανη των θεατρικών συγγραφέων και ακαδημαϊκού, Ιάκωβου Καμπανέλη, το 1950. Επιλεκτικά ακολουθούν οι επίσης πρωτοεμφανιζόμενοι τότε: Νότης Περγιάλης, Γεράσιμος Σταύρου, Σωτήρης Πατατζής, Αλέκος Γαλανό, Κώστας Πρετεντέρης, ο μουσουργός Αργύρης Κουνάδης και πολλοί άλλοι, που διαπρέπουν στο θέατρο ως συγγραφείς, σκηνοθέτες, θεατροδάσκαλοι, ηθοποιοί, σκηνογράφοι, που ο ιστορικός του ελληνικού θεάτρου Γιάννης Σιδέρης ονομάζει «πνευματικά τέκνα του Λεμού».

Αυτή η σημαντική προσφορά του Λεμού είναι αναλυτικά καταγραμμένη, με άρθρα, σχόλια και κριτικές στον καθημερινό και περιοδικό Τύπο της εποχής από το σύνολο των κορυφαίων ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης . Το γεγονός αυτό το επιβεβαιώνει και η απόφαση της «Εταιρίας Ελληνών Θεατρικών Συγγραφέων» να τον τιμήσει (το 1995), για τη μέγιστη προσφορά του στην ελληνική θεατρική δραματουργία.
 
   
 
 
Αναζήτηση Αναζήτηση Αναζήτηση Αναζήτηση Αναζήτηση Αναζήτηση Αναζήτηση